————————————————————-

หลายครั้งเรามัวแต่มองเรื่องของตัวเอง ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่ใหญ่ที่สุดบนโลกใบนี้ ควรค่าแก่ทุกๆ ความสนใจ จนลืมไปว่ายังมีที่ข้างๆ รอบตัวที่เว้นว่างอยู่สำหรับเรื่องราวของคนอื่น ถ้าเราหยุดมองตัวเองเป็นพระเอก/นางเอกสักพัก แล้วลองมองดูบทของคนอื่นดูบ้าง อาจจะทำให้เริ่มมองเห็นว่า ระหว่างที่เรานั่งร้องไห้กับบทนางเอกนั้น มีทั้งคนขับรถเมล์​ ป้าคนกวาดขยะ เศรษฐีนายทุน และตัวประกอบอื่นๆ อีกมากมายที่กำลังทั้งบู๊ ทั้งบุ๊นอยู่กับเรื่องราวที่ยุ่งเหยิงอีกมากกว่าเป็นเท่าตัว วันนั้นเราจะร้องไห้น้อยลง และบางทีมันอาจจะทำให้ระยะการเดินทางที่ยังเหลืออยู่ ไม่เงียบเหงาจนเกินไปก็ได้

ทุกครั้งที่เจอปัญหา หรือไปน้อยใจใครมา รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว มักจะสงสัยแบบนี้ทุกที ทั้งๆ ที่รู้ว่าอาจเป็นไปไม่ได้ หลายๆ อย่างในความรู้สึกอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก และยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรที่จะคาดหวังให้คนที่ระบายความอัดอั้นตันใจอยู่ด้วยนั้นเข้าใจ เพราะหลายครั้ง เรื่องที่ดูเหมือนจะใหญ่มากสำหรับคนคนนึง อาจจะเป็นเรื่องที่ดูน้อยนิดนึงสำหรับคนอีกคนนึง

แต่ก็มีบางครั้งที่ ‘ความรู้สึก’ ของเรา มันสามารถถูกถ่ายทอด เรียบเรียงออกมาอย่างสวยงามได้ด้วย ‘ตัวหนังสือ’ ของคนที่เราไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ และทุกครั้งที่สะดุดกับตัวหนังสือที่คุ้นเคยของคนแปลกหน้า…ความหวัง ความสงสัยนั้นก็จะกลับมาทุกครั้ง ว่าบางทีอาจจะมีคนคนนึงบนโลกนี้ ที่ ‘คิด’ เหมือนที่เราคิด ‘รู้สึก’ เหมือนที่เรารู้สึก และ ‘เป็น’ อย่างที่เราเป็น …​อาจมี แต่อาจไม่มีโอกาสรู้จัก

เป็นความสงสัยที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น เหงาๆ อยู่ลึกๆ บอกไม่ถูก เหมือนมันเป็นไปได้ แล้วก็เป็นไปไม่ได้ในเวลาเดียวกัน อาจจะเป็นเพราะความ ‘ไม่รู้’ นี่แหละมั้ง ที่ทำให้เกิดความรู้สึกตุ่นๆ แบบนี้

เป็นอีกครั้งที่ได้หันกลับไปมองการเดินทางของช่วงขีวิตที่ผ่านมา ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาแค่ปีครึ่ง อาจจะเป็นเหมือนบทสนทนาเพียงสั้นๆ หากเทียบกับระยะของการเดินทางที่ยังรออยู่ แต่ก็เป็นบทสนทนาที่พอรู้สึกตัวอีกที ก็เก็บรวบรวมประกายความคิดความรู้สึกที่หลายหลายได้เป็นคลัง จนไม่น่าเชื่อว่าทุกๆ ส่วนอันนั้นมาจากหนึ่งบทสนทนาเท่านั้น

——————————————————————————-

เวลาไม่นานเท่าไหร่ ทำให้ได้รู้จักคนดีๆ หลายๆ คนที่ได้กลายเป็นส่วนหนึงของชีวิต ขอบคุณพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ และทีมทุกๆ คน (รวมไปถึงลูกค้าที่กลายมาเป็นพี่ๆ ที่สนิทคุ้นเคยกัน) ที่ช่วยทำให้บทสนทนานี้เป็นบทสนทนาที่ออกรสได้ถึงพริกถึงขิง มีทั้งสุข เศร้า เหงา ฮา มีบ้างที่ตีกัน และมีบ้างที่เห็นไม่ตรงกัน แต่ตลอดมา คือรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ กำลังใจ และมิตรภาพ คงผ่านมาถึงวันนี้ไม่ได้ ถ้าไม่มีทุกๆ คน…ภูมิใจที่ได้รู้จักทุกคน ขอบคุณสำหรับทุกๆ ประกายความคิดความรู้สึก ที่ทำให้เป็นอย่างที่เป็นทุกวันนี้ และขอบคุณสำหรับต้นทุนดอกเบี้ยสูง สำหรับการนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง

จากใกล้ตัวก่อนเลย ปกติเสาร์อาทิตย์ไม่เคยได้อยู่บ้านเป็นเรื่องเป็นราว ยิ่งวันธรรมดาก็ยิ่งแล้วใหญ่ พูดได้อย่างไม่อายว่า ‘บ้าน’ แทบจะกลายเป็นที่ซุกหัวนอนตอนกลางคืนเท่านั้นเอง เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ได้ ‘อยู่บ้าน’ เป็นจริงเป็นจังกับเขาบ้าง แรกๆ ก็เกิดอาการหงุดหงิดงุ่นง่าน หาเรื่องจะออกไปนู่นมานี่ได้ทุกวัน และสุดท้ายก็ไม่ได้ออกไปไหนไกล (เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าน้ำจะมาเมื่อไหร่ ทิ้งทรายไว้บ้านคนเดียวนานๆ ก็เป็นห่วง :p)…แต่มาคิดได้อีกที ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวแบบนี้…นานมากแล้ว ที่ไม่ได้ใช้เวลานั่งอ่านหนังสือด้วยกัน ดูทีวีด้วยกัน และอื่นๆ อีกมากมายตามวิถีที่มันควรจะเป็น เราปล่อยให้ ‘ชีวิต’ ในส่วนอื่นๆ เข้ามามีบทบาทกับเรามากเสียจน ‘ชีวิต’ ส่วนที่มีความหมาย และสำคัญจริงๆ เกือบจะหายไป น้ำท่วมครั้งนี้ทำให้ได้หันกลับมาบอกตัวเองอีกครั้งว่า ‘อย่าให้เรื่องด่วนแต่ไม่สำคัญ สำคัญไปกว่า เรื่องสำคัญแต่ไม่ด่วน’

ไม่ใช่แค่เฉพาะกับคนในครอบครัว ในสังคมทุกวันนี้ หลายครั้งที่เราลืมที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพของคนรอบๆ ตัว มีตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของทุกอย่าง จมอยู่กับความเร่งรีบ ต่อสู้กับเวลาอย่างไม่คิดจะเหน็ดเหนื่อย ไม่มีเวลาแม้แต่จะมองไปรอบๆ ตัวจนลืมไปว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้…น้ำท่วมครั้งนี้ เราเห็นคนหลายๆ คนที่หันหน้าเข้าหากัน ให้ความสำคัญกับสารทุกข์สุขดิบของเพื่อนบ้าน เห็นพี่ๆ น้องๆ รวมตัวกันไปทำกระสอบทรายหามรุ่งหามค่ำ ยอมทิ้งสิ่งที่เคยสำคัญกับตัวเองมาตลอด เพื่อมาทำให้สิ่งที่สำคัญสำหรับคนอื่น ถึงแม้ว่าสุดท้าย เราทุกคนก็เป็นเพียง ‘จุดเล็กๆ’ อาจไม่มีแรงพอที่จะทำอะไรได้มาก แต่พลังของจุดเล็กๆ หลายๆ จุดที่รวมตัวกัน อย่างน้อยๆ ก็ทำให้เกิด ‘เส้นบางๆ’ ขึ้นมาได้ และสุดท้าย ถึงแม้เส้นบางๆ เส้นนั้น ไม่อาจต้านทานพลังของธรรมชาติได้  และจริงอยู่ที่ยังมีอะไรหลายๆ อย่างที่ดูจะไปกันคนละทางกับที่พูดไป แต่เส้นบางๆ เล้นนั้นก็เป็นสัญลักษณ์ของ ‘เส้นใยมิตรภาพ’ ที่น่าจะพอที่จะทำให้การฟิ้นฟูหลังเหตุการณ์ดูมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

(Source: The Atlantic)

ที่สำคัญน้ำท่วมครั้งนี้ยังทำให้เห็นอารมณ์ขัน เห็นความชิล และเห็นอะไรหลายๆ อย่างของคนไทย ที่ไท๊ยไทยจริงๆ หาที่ไหนในโลกคงไม่มี ไม่ว่าจะเป็นจดหมายถึงน้องน้ำ (ไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนเขียนอ่ะคะ ขอยืมมาแชร์นะคะ) กลอนพี่คนดี หรือจะเป็นพฤติกรรมการเดินห้าง ที่ถึงแม้ว่าน้ำจะอยู่ห่างไปแค่ 2-3 ถนน ห้างก็ยังคนเต็ม เดินเล่นก็อย่างชิลๆ กันอยู่นั่นเอง และก็ยังมีนวัตกรรมแปลกใหม่ต่างๆ นานาที่เอามาแชร์กันมากมายในสังคมออนไลน์ อย่างเรือหงส์แบบถีบที่เอามาใช้ยามขัดสนไปก่อน เห็นแล้วก็ทำให้ยิ้มได้ทุกที

(Source: Unknown Facebook)

ส่วน ณ ตอนนี้ สิ่งที่ทั้งสำคัญ ทั้่งด่วน คือว่า คุณ ‘มวลน้ำ’ น่าจะเดินทางใกล้ถึงบ้านแล้ว ควรจะไปเตรียมตัวต้อนรับซะหน่อย จะเป็นยังไง แล้วจะมาเล่าสู่กันฟังนะคะ

“บ้านพิพิธภัณฑ์” ดูภายนอกไม่ต่างอะไรมากจากบ้านที่อยู่อาศัยทั่วไป ที่จะต่างออกไปก็น่าจะเป็นร้านกาแฟเล็กๆ น่ารักหน้าตัวบ้าน ตกแต่งด้วยกลิ่นอายย้อนยุคนิดๆ ของเก้าอี้ไม้ ที่ดูเหมือนจะเป็นเก้าอี้ที่เห็นได้ตามสถานีรถไฟในหนังไทยเก่าๆ เล็งเอาไว้ตั้งแต่มาถึงว่าก่อนกลับจะต้องมาขอนั่งเล่นจิบกาแฟสักนิด เข้าไปในตัวบ้าน แอร์เย็นฉ่ำ ค่อยชุ่มชื่นจากอากาศร้อนอบอ้าวต้นเดือนมีนาสักหน่อย บรรยากาศเหมือนเดินเข้าไปในอาณาจักรขนมและของเล่นแบบเก่าร่วมสมัย สีสันแสบตาชวนหัวใจวัยเด็กให้กระโดดออกมาโลดเต้นอีกครั้ง (ถึงแม้จริงๆ แล้วตอนนี้ก็ยังเชื่อว่าตัวเองยังไม่แก่มากเท่าไหร่) ชั้นล่าง…เต็มไปด้วยของเล่นสังกะสี ทหารพลาสติกตัวเล็กๆ ขนมเก่าๆ ที่หาไม่ค่อยได้ตามร้านซุเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป ป้ายโฆษณาเก่าคลาสสิก ตู้ยาจีนที่ทำด้วยไม้ขนาดใหญ่เต็มฝาผนังห้อง และยังมีอื่นๆ อีกมากมาย (ใช้พื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากๆ) เป็นการแนะนำความเป็นตัวตนของ “บ้านพิพิธภัณฑ์” กับผู้เข้ามาเยี่ยมชมได้อย่างน่าประทับใจ ชวนสองขาให้เริ่มเดินต่อไปยังชั้นบนของตัวบ้าน หนีจากความจอแจของเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังสนุกอยู่กับรถของเล่นขับได้จริงอย่างเมามัน

พอขึ้นมาถึงชั้นสอง ความเย็นจากเครื่องทำความเย็นแบบทันสมัยก็เปลี่ยนไปเป็นลมเย็นแบบสบายๆ จากแอร์ธรรมชาติ…ตัวบ้านชั้นบนถูกแปลงโฉมเป็นโรงหนังร่วมสมัยที่กำลังฉายหนังเรื่อง “เรือนแพ” ให้กับผู้ชมวัยเยาว์ ตรอกข้างโรงหนังถูกจำลองเป็นโรงพิมพ์ ตรงข้ามเป็นร้านตัดผม “อรุณเกศา” ที่มองแว้บแรกก็หวนไปนึกถึงหนังเรื่อง “แฟนฉัน” แต่ดูจากเก้าอี้ตัดผมแล้ว “แฟนฉัน” น่าจะยังเด็กกว่า “อรุณเกศา” อยู่นิด และแล้วก็มาถึงมุมโปรด…ร้านเช่าหนังสือในยุค 2500 มีหนังสือโปรดอยู่หลายเล่มเลยทีเดียว รูปโฉมหนังสือที่เห็นได้ทั่วไปตามร้านหนังสือสะดวกซื้อในปัจจุบันอาจจะดูดีทันสมัยขึ้น แต่พอได้มาเห็นปกรุ่นเก่าของหนังสือเล่มโปรดหลายๆ เล่ม ใจก็นึกอยากเก็บไว้ในครอบครองซะอย่างงั้น ถ้าไม่เป็นเพราะตาเหลือบไปเห็นเอาที่เล่นแผ่นเสียงโบราณเข้า คงอีกนานกว่าจะได้ออกมาจากมุมนั้น ถึงแม้จะไม่เคยได้ยินมันเล่นเพลงเลยสักครั้ง (เป็นเครื่องยืนยันว่าจริงๆ แล้วก็ยังไม่แก่เท่าไหร่) แต่เห็นกี่ทีก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าเครื่องเล่นแผ่นเสียงสมัยเก่ามันดูสวยคลาสสิกจริงๆ ลืมบอกไปว่าเจ้าเครื่องเล่นแผ่นเสียงสุดคลาสสิกนี้ตั้งแสดงอยู่ในส่วนที่จัดเป็นร้านถ่ายรูปสมัยคุณย่ายังสาว ตู้โชว์อวดโฉมกล้องถ่ายรูปรุ่นคุณปู่เอาไว้เรียงราย ทั้ง Kodak ทั้ง Ricoh ทันสมัยใช่ย่อย

วนไปวนมาอยู่กับของเก่าร่วมสมัยที่มีคนใจดีบริจาคให้กับ “บ้านพิพิธภัณฑ์” เป็นผู้ดูแลอยู่นาน หันไปสะดุดตากับกรอบรูปธรรมดาๆ ที่แขวนไว้อยู่ข้างฝาเข้า ข้างในกรอบรูปมีกระดาษลายเส้นที่มีลายมือเด็กเขียน “ก” ไว้เกือบเต็มหน้า ตรงกลางมีภาพเด็กผู้หญิงตัวนิดเดียวเป็นภาพขาวดำใบเล็กๆ มีข้อความเป็นลายมือเขียนกำกับไว้ว่า “ลูกเป๊ปซี่เขียนตัวหนังสือได้เป็นครั้งแรกในชีวิต เมื่อวันที่ 16 สิงห์ 2509 เวลา 20.30 นาฬิกา แม่ดีใจที่สุดเลยที่ลูกเขียนหนังสือได้ แม่คอยเวลานี้มานานแล้ว”….ยิ้ม ทำให้รู้ว่าชื่อ “เป๊ปซี่” นี้มีมานานแล้วเหมือนกันนะเนี่ย

เดินขึ้นบันไดต่อไปอีกชั้น ก่อนที่จะเห็นอะไรทั้งหมดทั้งปวง สองขาเจ้ากรรมก้าวเข้าไปในร้านสรรพสินค้าก่อนเลย ส่วนนี้เต็มไปด้วยของกระจุกกระจิกในแพ็กเกจแบบเรโทร ยี่ห้อที่สมัยนี้หาคงไม่มีแล้วอย่างเชิ๊ตเซียฮวด หรือสบู่เซนลุก ฝั่งตรงข้ามจัดเป็นห้องทำงานนายอำเภอ อยู่ข้างๆ กับห้องเรียนที่เต็มไปด้วยหนังสือเรียนสมัยก่อน ทั้งมานะ มานี สุดา แล้วก็คาวี ถ่ายรูปเล่นซะจนเพลิน ลืมไปว่ามีภารกิจจิบกาแฟที่เล็งไว้แต่แรก เลยตัดสินใจว่าควรเลิกบ้ากล้องแล้วลงไปซดกาแฟสักแก้วได้แล้ว

แต่พอลงบันไดมา ตื่นตาตื่นใจจนเต้นผิดจังหวะพอเห็นของเล่นละลานตาที่ยังไม่ได้เชยชมเมื่อมาถึง แถมยังเหลือบไปเห็นว่ามีอีกส่วนที่อยู่นอกตัวบ้าน จำลองบรรยากาศของตลาดริมน้ำที่เรียงรายไปด้วยร้านค้าเล็กๆ น่ารัก ทั้งร้านกาแฟอาแปะ (ร้านนี้ไม่ขาย…เกือบจะหน้าแตกดังเพล้ง) มีร้านขายเครื่องเขียนที่ตั้งโชว์เครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นดึกดำบรรพ์ พร้อมด้วยอุปกรณ์เครื่องเขียนอีกเยอะแยะมากมาย ไหนจะมีร้านทอง แล้วก็ร้านคุณหมอทำฟันจำลองไว้ด้วย ตรงนี้อยู่ไม่นาน เพราะกลัวหมอฟัน… กว่าจะได้นั่งลงจิบกาแฟอย่างที่ตั้งใจไว้…หมดเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมง เป็น 2 ชั่วโมงที่ไม่ต้องเร่งด่วน ไม่ต้องวิ่งตามความวุ่นวายของชีวิตยุคปัจจุบัน เรื่อยๆ สบายๆ ชื่นชมกับสิ่งของที่แม้จะเล็กน้อยนิดกระจ้อยร่อย ก็มีคุณค่า…คุณค่าทางวัฒนธรรม และคุณค่าทางจิตใจ สำหรับบางคน ของเก่าๆ อาจดูไม่มีค่า ไร้ประโยชน์ แต่จริงๆ ให้เวลาหันมามองมันสักนิด มันจะช่วยสะกิดเตือนเราได้ว่า ในที่วันที่เข็มนาฬิกาดูเหมือนจะเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว การได้อยู่ในที่ที่ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดอยู่นิ่งๆ บ้าง อาจจะทำให้ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้นก็ได้ อย่างน้อยๆ ไปเที่ยวครั้งนี้ ก็ได้รู้ว่า “เป๊ปซี่” นี้เป็นชื่อที่ร่วมสมัยเอาการ และก็ได้รู้ว่าถึงแม้หลายๆ ครั้งจะกระโดดโลดเต้นไปกับเทคโนโลยีใหม่ๆ สุดยอดแห่งอนาคต…ส่วนหนึ่งลึกๆ ก็ยังรักกลิ่นหมึกพิมพ์ของหนังสือเล่ม ยังตื้นตันไปกับลายมือของคนเป็นแม่ที่เขียนถึงลูก และยังมีความสุขกับสิ่งเล็กๆ น้อยที่อาจจะไม่สุดล้ำทันสมัย

ไม่เก่า ไม่ใหม่…แต่คงเป็นความพอดีระหว่างจังหวะที่แตกต่างของเข็มนาฬิกา

—————————————————————————————————————————

ใครอยากลองไปลดระดับความเร็วของเข็มนาฬิกาที่ “บ้านพิพิธภัณฑ์” ดูบ้าง ขอแนะนำให้เข้าไปที่ http://houseofmusuems.siam.edu เก็บข้อมูล และเรื่องเล่าความเป็นมาของ “บ้านพิพิธภัณฑ์” ก่อนเดินทาง ส่วนการเดินทางนั้น ตามแผนที่ไปได้เลย หรือถ้าไม่แน่ใจ โทรสอบถามได้ที่คุณเอนกที่ 089-200-2803 หรือคุณวรรณาที่ 089-666-2008

]]> http://thanyathorn.wordpress.com/2010/06/06/%e0%b8%a5%e0%b8%94%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%94%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%a3%e0%b9%87%e0%b8%a7%e0%b9%80%e0%b8%82%e0%b9%87%e0%b8%a1%e0%b8%99%e0%b8%b2%e0%b8%ac/feed/ 3 Pear DSCF6118 DSCF6034 DSCF6108 DSCF6054 DSCF6093 DSCF6137 DSCF6035 DSCF6068 DSCF6090 DSCF6092 DSCF6071 DSCF6077 DSCF6132 http://thanyathorn.wordpress.com/2010/04/27/%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b8%9a%e0%b8%b0%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%b6%e0%b9%89%e0%b8%87%e0%b8%9b%e0%b8%b9%e0%b8%99%e0%b9%80/ http://thanyathorn.wordpress.com/2010/04/27/%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b8%9a%e0%b8%b0%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%b6%e0%b9%89%e0%b8%87%e0%b8%9b%e0%b8%b9%e0%b8%99%e0%b9%80/#comments Tue, 27 Apr 2010 20:00:31 +0000 Pear http://thanyathorn.wordpress.com/?p=128 […]]]> มีคนอวดให้ฟังอยู่หลายทีว่าวันหลังจะพาไปกินบะหมี่หน้าบึ้ง…ไอ้เราก็นึกในใจ หน้าบึ้งก็ยังไปกินเข้าอีกนะ ไม่ทันคิดอะไร ก็โอเค เอาไว้วันหลังคงได้ไปกินสักครั้ง แล้วก็คงรู้เองว่าหน้าบึ้งแล้วบะหมี่จะบึ้งด้วยหรือเปล่า :p

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ขับรถผ่านไปแถวนั้น (ซึ่งก็ไม่รู้ว่าแถวไหน จำได้แค่ว่าผ่านไปแถวๆ แยกลำสาลี รถติดมากมายมหาศาล)…ต้องเกริ่นก่อนว่าตั้งใจจะไปงาน BIG BIH ที่ไบเทค แต่ความตั้งใจเป็นอันล้มล้างละลายหายไปในพริบตา รถติดยาวออกมาเป็นวา….เมื่อหมดสิ้นเสียความตั้งใจ ก็เลยขับรถไปเรื่อยๆ กะว่าจะเอารถไปล้าง…แว้บขึ้นมาในหัวคนข้างๆ พอดีว่า เฮ้ย ไปกินบะหมี่หน้าบึ้งกัน….การเดินทางก็เริ่มขึ้น

เจ้าตัวเป็นคนขับ ก็บอกว่า…คอยมองๆ ด้วยนะ ฝั่งซ้ายมือน่ะ ดูสิว่าเปิดหรือเปล่า…เอาหละสิที่นี่ อยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ยังไม่รู้เลย พอดีลืมเอา GPS มาด้วย ดูก็ได้ว้า…ไหนอ่ะ ไหนอ่ะ ร้านเป็นแบบไหนอ่ะ ไอ้เราก็นึกถึงร้านบะหมี่ที่มีโต๊ะๆ เรียงๆ ให้เห็นชัดๆ ว่าฉันเป็นร้านบะหมี่นะ…ไม่ทันซะแล้ว เลี้ยวรถซะแล้ว ไปไหนเนี่ย…เกิดอาการงงขึ้นมาอย่างกะทันหัน (คิดว่าน่าจะเป็นเพราะหิวด้วยประมาณ 99% วันนั้นยังไม่ได้กินอะไรเลย) โอ้โห ไอ้เราก็คิดว่าเป็นร้านบะหมี่ริมทาง ที่ไหนได้ มีที่จอดรถอย่างดีอ่ะ เป็นช่องๆ แถมเสียตังค์ด้วย…จะได้กินข้าวแย้ว หลังจากทำงานมาตลอดบ่าย…

อากาศร้อนมากมาย แต่ไม่เป็นไร ดูจากลาดเลาแล้ว อาจได้นั่งร้านแอร์…มาถึงหน้าร้าน ผงะไปเล็กน้อย..เอาจริงอ่ะ อร่อยจริงอ่ะ นอกจากคนขายจะบึ้งแล้ว ร้านก็ดูจะบึ้งอยู่ประมาณนึงเลยทีเดียว…ด้วยความเห็นแก่กิน เอ้ย ไม่ใช่ ด้วยความที่เป็นคนชอบลองของใหม่ ก็โอเคเลย เดินเข้าไปในร้านที่เป็นห้องแถวที่เน้นการตกแต่งแบบ extreme minimalist  ถ้าเอาโต๊ะกับเก้าอี้ออก จะว่างเปล่าเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน…มีพัดลมตัวใหญ่ (มาก) ตั้งอยู่หนึ่งตัว เอาหละ พอหายร้อนไปบ้าง มีเจ้าแมวตัวนึงนอนหลบมุมอยู่ ท่าทางจะสบาย ก็โอเค เราไม่ยุ่งกัน

นั่งลงที่โต๊ะ สะดุดไปนิดนึงกับความสะอาดของทุกอย่างบนโต๊ะ ไม่ว่าจะเป็นทั้งเครื่องปรุง หรือจะเป็นยุทโธปกรสำหรับการรับประทานอาหาร…ได้ที่หละ ทั้งร้านมีแมวหนึ่งตัว คนทำบะหมี่สองคน คนห่อเกี๊ยวหนึ่งคน และสองเรา…อืมม อร่อยจริงนะ

เริ่มหันหาเมนูหละ มีอะไรกินบ้าง…ก็นู่น เมนูแปะอยู่ข้างฝา แผ่นเหลืองเชียว เหลืองแบบเหลืองจริงๆ บะหมี่ปู กับบะหมี่หมูแดง…มีสองอย่าง เลือกได้แค่เอาบะหมี่กี่ก้อน กับเอาน้ำหรือแห้ง…แจ็กพ็อตแตก วันนั้นหมูแดงหมด ก็เลยเลือกอยู่นาน ตัดสินใจบะหมี่น้ำปูแล้วกันค่ะ…ส่วนคนช่างแนะนำนั่งหน้าเจี๋ยมเจี๊ยม ขอเป็นบะหมี่แห้งปูค้าบ เงียบเชียว ปกติไม่เห็นเคยเรียบร้อยแบบนี้เลย (งงจริงๆ)

น้ำอ่ะ เอาไร เขาถามอ่ะ เขาถาม ตอบสิ สองเสียงพูดพร้อมกันทันควัน…ลำไยค้าบ (คนอะไร ดุชะมัด ทุกคนเลย) หันไปมองคนข้างๆ ไปงัยหละ นั่งเงียบ ส่งสัญญาณแบบเขม็งไปว่าอร่อยจริงนะ หึ่มๆ…อีกฝ่ายส่งกลับแบบไม่แยแส แล้วคอยดู ก็โอเค นั่งรอไม่นานก็มีคนเดินเข้าร้านอีกจนเต็ม (ขณะนั้นเวลาเกือบ 5 นาฬิกาเย็น) …มีแววแหะ 

และแล้วบะหมี่หน้าบึ้งสองชามก็มาถึง…เป็นบะหมี่แบบ extreme minimalist เหมือนกัน เส้นบะหมีสีเหลืองที่ดูยังไงเส้นแต่ละเส้นก็ไม่เท่ากัน เป็นบะหมี่ทำเอง มีปูโรบด้านบน (แอบให้ปูเยอะเหมือนกันด้วย) เนื้อปูก็น่าจะเป็นเนื้อปูแกะเอง ไม่ขี้เหร่เลย แล้วก็มีน้ำซุป นึกในใจก่อนโซ้ยว่าร้านนี้ถึงแม้จะดูเก่าไปนิด แต่ก็ทันสมัยใช่ย่อยนะเนี่ย ตอนนี้เทรน minimalism กำลังมาแรง…อินเทรนชะมัด

ก่อนที่จะพล่ามอะไรไปมากกว่านี้…ลงมือรับประทานอาหารค่ะ อร่อยอ่ะ เป็นบะหมี่ในร้านธรรมดาๆ ที่อร่อยมากๆ เส้นก็อร่อย น้ำซุปก็อร่อย เนื้อปูก็สด ราคาก็ย่อมเยา…เป็นงัยหละ นี่แหละจึงไม่ควรตัดสินหนังสือจากหน้าปก

บางทีสิ่งดีๆ อาจไม่ได้อยู่ไกลตัวเราเสียจนเกินเอื้อม ของดี…ไม่จำเป็นต้องอยู่ใน package สวยหรู ติดป้ายราคาสูงจนเอื้อมไม่ถึง คนเราขวนขวายกันทุกวันเพื่อที่วันนึงจะได้มีเงินไปเที่ยวที่ไกลๆ ได้ไปรับประทานอาหารในภัตตราคารหรู หรือได้ไปเสวยความสุขในวันข้างหน้า…เราลืมไปหรือเปล่าว่าจริงๆ แล้ว ความสุข…ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกลเลย มันก็อยู่ตรงที่ที่เราวางมันไว้นั่นแหละ

เป็นวันที่ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจ…แต่ก็เป็นอีกวันที่กับข้าว (เอ้ย บะหมี่) อร่อยจริงๆ

ปล. เขียนมาจนจบยังนึกถึงรสบะหมี่อยู่เลย…แต่จะบอกว่าไม่รู้จริงๆ ว่าร้านนี้มันอยู่ที่ไหนของโลก จำได้แต่ชื่อร้านว่า “ซ่งกี่ประตูน้ำ” ก็เลยลองไป search ดู ไปขอขโมยแผนที่จากบล็อกอื่นมาฝากไว้ก่อนค่ะ คราวหน้าถ้าไปอีก จะถ่ายรูปมาฝากค่ะ ส่วนรูปวันนี้ ไปขโมยเขามาเหมือนกัน (ขอขอบคุณ บล็อกของคุณ swin สำหรับรูป ข้อมูลร้าน และแผนที่นะคะ)

ส่วนรายละเอียดร้าน : ร้านอยู่ห่างจากแยกบางกะปิประมาณ 50 เมตร ด้านถนนนวมินทร์ค่ะ จอดรถหลังตึก (เสียตังค์ 20 บาท)

ส่วนรูปที่ไม่ได้ขโมยเขามา คราวหน้าถ้าไปอีก จะเอามาฝากนะคะ ^^

There’s a place in your heart                                                                           
And I know that it is love                                                      
And this place could be much brighter than tomorrow              
And if you really try                                                              
You’ll find there’s no need to cry                                            
In this place you’ll feel there’s no hurt or sorrow   
   
There are ways to get there
If you care enough for the living
Make a little space
Make a better place…

Heal the world
Make it a better place
For you and for me and the entire human race
There are people dying
If you care enough for the living
Make a better place for you and for me

หันมาให้ความสำคัญกับสิ่งที่เราเคยมองข้ามไปบ้าง เริ่มจากอะไรใกล้ๆ ตัวก่อนมั้ย ถ้าคิดว่าน้ำใจมันหายาก ก็ลองมีน้ำใจเยอะๆ ให้กับคนแปลกหน้าบ้าง มีรอยยิ้มให้กับคนที่เราไม่เคยนึกถึงบ้าง มีความใส่ใจกับสิ่งที่เราทำเป็นประจำทุกๆ วันบ้าง เพราะบางทีสิ่งเล็กๆ ที่เราทำ มันอาจจะมีความหมายมากมายมหาศาลสำหรับคนอื่น และที่สำคัญ สำหรับโลกใบนี้ ลองถือถุงผ้าออกจากบ้านเวลาไปซื้อของบ้าง หรือขับรถให้มันช้าๆ หน่อย เคยได้ยินไหม…เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว…เอาง่ายๆ แค่รอยยิ้มเล็กๆ ของเรา มันยังสามารถส่งต่อให้คนเป็นร้อยๆ ได้เลย

(มาถึงที่ทำงานพร้อมๆ รอยยิ้ม ตั้งใจจะมาเขียนถึงเพลงนี้ พอดีเข้าไปในทวิตเตอร์ ไปเจอ VDO ตัวนี้เข้าพอดีเลย รักโลกเราไว้ให้มากๆ เถอะ ยังมีที่ที่สวยๆ อีกตั้งหลายที่ที่ไม่เคยได้ไป ถ้าทำลายมันตอนนี้ อาจจะไม่มีโอกาสได้ไปเลยก็ได้)

คิดว่าหลายๆ คนคงน่าจะเคยคิด VDO เจ้าตัว Kiwi ตัวนี้ ครั้งแรกที่ได้ดู ยังไม่เข้าใจ ออกจะงงงงด้วยซ้ำ แต่พอเห็นตอนจบ ก็ยิ้มออกมาอย่างเศร้าๆ การที่ได้ทำอะไรตามความฝัน ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าตอนจบอาจจะไม่สวยงาม มันก็ยังมีคุณค่า และยังสวยงามอยู่ในใจ

เปิดไปเปิดมา ก็มาเจอเจ้า Kiwi นี้อีกตัว >>

ก็เลยได้ยิ้มอีกที แล้วก็ค้นพบสัจธรรมว่า….ตอนจบ ไม่จำเป็นต้องเศร้าเสมอไป

หลังจากที่หัวปั่นวุ่นวายกับงานที่ออฟฟิสอยู่หลายวัน…โอกาสอันดีที่จะได้พักผ่อนก็มาถึง ตรุษจีนปีนี้พ่อกับแม่บอก (แกมสั่งนิดๆ) ว่าลูกๆ ทั้ง 5 คนต้องทำตัวให้ว่าง เพราะเราจะไปสวัสดีปีใหม่อาม่าอากงกันที่นราธิวาส เกือบ (แค่เกือบ) จะกังวลนิดหน่อย เนื่องจากตั้งใจว่าวันหยุดครั้งนี้จะสะสางงานในสต็อกให้หมด แต่นึกอีกทีก็ไม่ได้ไปกลับไปบ้านที่นราธิวาสซะนานเกือบ 10 ปีได้แล้ว อาม่าอากงคงดีใจมากมายถ้าลูกหลานกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตา อีกอย่างก็อยากไปดูให้เห็นกับตาถึง ‘สถานการณ์ความรุนแรงใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้’ เพราะเท่าที่จำความได้ ปัญหาไม่เคยถึงกับรุนแรงมากมายขนาดนี้ ด้วยเหตุผลหลายประการ ตรุษจีนที่ผ่านมาเลยไปสิงสถิตที่นราธิวาสอยู่ 3 วัน

นั่ง Air Asia ไปประมาณ 1 ชั่วโมงจากสนามบินสุวรรณภูมิ ก็ถึงสนามบินนราธิวาส เหมือนหลุดออกมาอีกโลกนึง จากสนามบินที่ต้องใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อเดินเข้าไปที่ประตูขึ้นเครื่อง มาถึงสนามบินที่ใช้เวลาประมาณไม่เกิน 50 ก้าว เพื่อที่จะเดินให้รอบสนามบิน

ก่อนออกจากสนามบินต้องผ่านด่านคุณทหารที่ดูยังไงก็ไม่น่าอายุเกิน 30  (เสียดาย ตอนลงเครื่องมายังตื่นๆ อยู่ ไม่กล้าขอถ่ายรูปกับคุณทหาร) ซึ่งนอกจากบังเกอร์ 2-3 บังเกอร์บริเวณทางออกสนามบิน นราธิวาสก็ยังเหมือนเดิม…ด้วยความที่บ้านอยู่ไม่ไกลจากสนามบินเท่าไหร่ ใช้เวลาเดินทางไม่เกิน 15 นาทีก็ถึง ไม่ได้มาเกือบ 10 ปี เหมือนทุกอย่างถูกสตาฟไว้อย่างที่มันเคยเป็น หรือเข็มนาฬิกาไม่เดินที่นราฯ เหมือนเวลาไม่ได้ผ่านไปเกือบ 10 ปีที่นราฯ เหมือนจริงๆ แล้วที่เปลี่ยน คือแค่ตัวเราที่ใหญ่ขึ้น (เพราะบ้านที่ในความทรงจำรู้สึกว่ามันใหญ่โตมโหฬาล มันดูเล็กลงจนผิดหูผิดตา)

ก่อนจะเล่าอะไรให้ยาวไปกว่านี้ ต้องเกริ่นก่อนว่าที่บ้านอาม่าอากงทำธุรกิจซื้อขายยางพารา ตอนเด็กๆ เวลาไปร้านยางที ต้องปิดจมูกตั้งแต่ก่อนถึงหน้าร้าน กลั้นหายใจวิ่งไปหาคุณเถ้าแก่เนี๊ย (อาม่า) ในห้องทำงาน มันเหม็นมากจริงๆ สำหรับเด็กเตพ (ศัพท์แสลงใช้เรียกเด็กกรุงเทพ)

อากงบอกว่าอาม่านั่งคิดเงินอยู่ที่ร้านยาง (ที่หลังจากเกิดเรื่องขึ้นได้ถูกย้ายมาไว้ด้านหลังบ้าน กลายเป็นโรงงานยางไปโดยปริยาย) ตั้งใจจะเดินไปแซวอาม่าซะหน่อยว่ายังทำเป็นตัวเป็นเถ้าแก่เนี๊ยไม่เปลี่ยนเลย ทั้งๆ ที่อายุปาไป 73 แล้ว ไปถึงก็เลยถึงบางอ้อว่าจริงๆ แล้วไม่ใช่แค่อาม่าอย่างเดียวที่ยังไม่เปลี่ยน แต่คือไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย

ทำงานอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ทุกวันด้วยความเชื่อที่ว่าทุกอย่างบนโลกกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความคิดที่ว่าถ้าไม่มีเครื่องคอมพิวเตอร์คงเหมือนถูกตัดแขนตัดขา สมองไม่แล่น งานไม่เดิน … มาเจอชีวิตการทำงานของอาม่าทำให้รู้ว่า มันไม่เป็นอย่างนั้นเสมอไป

ทุกวันอาม่าต้องจ่ายเงินสดให้คนที่มาขายยางเป็นแสนๆ ทุกวัน (การไปช่วยงานอาม่า ทำให้ได้มีโอกาสจับเงินแสนเงินล้านเป็นครั้งแรกในชีวิต) อาม่าเก็บเงินทั้งหมดไว้ข้างตัวในตู้เซฟเก่าสีเขียวคร่ำครึ ไม่ต้องมีบัตรเครดิต สินเชื่อ หรืออะไรใดๆ ทั้งสิ้น จ่ายเป็นเงินสดกันเห็นๆ ไม่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ หรือโปรแกรม Word หรือ Excel เพื่อเก็บข้อมูลบัญชีการเงิน ทุกอย่างถูกจดลงบนกระดาษเปล่าๆ ของสมุดฉีกที่น่าจะซื้อได้ตามร้านเครื่องเขียนทั่วไป ไม่มีหัวชื่อบริษัท ไม่มีลายเซ็น แค่ตัวเลขลายมืออาม่าล้วนๆ ให้ขาดให้เกินขึ้นอยู่กับความสามารถในการกดเครื่องคิดเลข (เดี๋ยวนี้พัฒนาแล้ว เมื่อก่อนเป็นลูกคิด) และการนับธนบัตรเป็นปึกๆ แค่นั้น เอาตัวนี้ลบตัวนั้น คูณตัวนี้ แล้วดูสิว่าอาม่าคิดถูกมั้ย ถ้าผิดก็แก้ ถ้าถูกอาม่าก็ได้โม้ว่าอากงชอบมามั่วหาว่าอาม่าคิดเลขผิดบ่อย

ส่วนหลักการตลาดนั้น เอาง่ายๆ เลย ถ้ามีเด็กๆ ติดรถมาด้วย อาม่าอากงก็มีขนมถุงเตรียมไว้ให้พร้อม อากงมีน้ำอัดลมกระป๋องเตรียมไว้ทุกวัน เอาไว้แจกพ่อค้ายางทั้งหลายที่ต้องขับรถทุกวัน บางครั้งจากที่ไกลๆ วันละสองสามรอบ เป็นงัยกลยุทธ์ CRM แบบง่ายๆ ที่ทั้งตอบโจทย์ความต้องการของลูกค้า และเป็นการสร้างสัมพันธภาพที่ดีแบบไม่ต้องลงทุนอะไรมากมายไปกว่าค่าน้ำ และน้ำใจ

3 วันที่นราฯ ให้อะไรกลับมามากมายกว่าที่คิด ชีวิตไม่ต้องเดินเร็วตลอดเวลาก็ได้ ลองเดินช้าๆ ดูบ้าง น่าจะเก็บเกี่ยวอะไรได้มากกว่าชื่อเสียง และเงินทองก็เป็นได้

อาม่ากับตู้เซฟสุดยอดแห่งอนาคต

ยางพาราแผ่น (ยิ่งแห้ง ยิ่งแพง)

ส่วนนี่ คือขี้ยาง (มันคือน้ำยางที่แห้งในกระป๋องรองน้ำยาง ยิ่งแห้ง ยิ่งแพงเหมือนกัน)

โตมาได้ เพราะบริษัทนี้

สมุดบัญชีของอาม่า

บัญชีเขียนมือบนสมุดไม่มีเส้นแบบฉีก

เคยมั้ยที่บางทีรู้สึกเหมือนถูกดูดไปอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตประจำวัน จนลืมนึกว่า จริงๆ แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตคืออะไร มันอาจจะไม่ใช่เอกสารจุกจิกมากมายที่กำลังกองอยู่บนโต๊ะทำงานตอนนี้ มันอาจจะไม่ใช่วาระการประชุมด่วนของทุกๆ สัปดาห์ และมันอาจไม่ใช่การนั่งจ้องตากับคอมพิวเตอร์สมองกลจนหัวสมองจะระเบิด

เสียงกระพือปีกของผีเสื้อ…สะดุดมากๆ กับวลีนี้ … คงจะจริงว่าเราทุกคนมีผีเสื้อตัวเล็กๆ อยู่ในตัว ที่แม้แค่ลมหายใจที่แรงไปสักนิดอาจจะกลบเสียงกระพือปีกของมัน เอาอะไรกับความวุ่นวายรอบๆ ตัวทุกวันนี้ คงกลบเสียงของเจ้าผีเสื้อซะมิด อย่าลืมฟังมันบ้าง แล้วยิ้ม…

บางทีการที่เราตั้งใจทำอะไรบางอย่างมากๆ มันทำให้เราจดจ่อกับสิ่งตรงหน้ามากเกินไป ทำให้เราเผลอมองอะไรๆ ในมุมที่แคบกว่าเดิม ให้ความสำคัญกับรายละเอียดปลีกเล็กปลีกน้อย ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ด่วน แต่อาจไม่สำคัญ จนลืมไปว่าจริงๆ แล้วสิ่งสำคัญคืออะไร ว่าจริงๆ แล้ว เป้าหมายของการเดินทางมันคืออะไร

เราเริ่มเดินตามเส้นทางของคนอื่น มีเรื่องน่าตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจระหว่างทาง ทำให้เราเริ่มสับสนในจุดเป้าหมายของเส้นทางที่เราตั้งใจจะเดิน ระหว่างเส้นทางที่เราเลือกเดิน กับเส้นทางที่มีคนชี้นำ จริงอยู่ที่เราควรเก็บเกี่ยวประสบการณ์ระหว่างการเดินทาง…แต่อย่าลืมถึงตัวตน ถึงปลายทางสุดท้าย ถึงปลายทางที่ยังมีตัวตนของเรา … คงไม่น่าภูมิใจ หากเดินจามเส้นทางชีวิตของคนอื่น สร้างรอบเท้าของเราเอง ถึงแม้ว่ามันจะเล็กและจาง อาจจะถูกกลบ ถูกเหยียบย่ำด้วยรอยเท้าที่ใหญ่ และแข็งแรงกว่า หากแต่ว่า รอยเท้าเล็กๆ ที่จางๆ นั้น…ก็ยังเป็นรอยเท้าของเราเอง

ท่ามกลางสังคมที่วุ่นวาย ยังมีความรู้สึกดีๆ และรอยยิ้ม…ในมุมเล็กๆ ของทุกวัน บางทีจากคนที่เรานึกไม่ถึง แค่เราหันไปทางนั้น…เท่านั้นเอง และในเมื่อเราโชคดีที่จะได้รับความรู้สึกดีๆ ได้มีเสียงหัวเราะ และยังมีรอยยิ้ม…อย่าลืมที่จะส่งต่อรอยยิ้มนั้น เพราะความสุขคงไม่มีความหมาย ถ้ามันถูกขังอยู่ในหัวใจของคนคนเดียว ปล่อยให้ผีเสื้อตัวนั้นได้กระพือปีกดังๆ บ้าง

ชีวิต…นับหนึ่งใหม่ได้ทุกวัน เริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง และคงมีอีกหลายครั้ง…นับหนึ่ง